Mr Obby's Detention

ანალიზის ავტორი AppCompare

თუ სწრაფი, უცნაური და ოდნავ ნერვების მომშლელი გასართობი გინდა, Mr Obby's Detention თავიდან მარტივად გამოიყურება, მაგრამ პირველივე ცდაზე ყურადღებას მოგთხოვს. ეს არის ტრივიის ჟანრის თამაში, რომლის იდეაც მისტერ სტინკისგან გაქცევას უკავშირდება. სათაური პირდაპირ გეუბნება, რომ სიტუაცია ჩვეულებრივი საკლასო თავგადასავალი არ იქნება: მოთამაშე პატიმრობაშია და მიზანი გადარჩენისთვის გზის პოვნაა, სანამ ყველაფერი უფრო ცუდად დასრულდება.

მე მას იმ ტიპის თამაშად ვხედავ, რომელსაც რამდენიმე თავისუფალ წუთში ჩართავ, ერთ მცდელობას გააკეთებ და შემდეგ მიხვდები, ნამდვილად გინდა თუ არა გაგრძელება. აქ მთავარი არა ხანგრძლივი სიუჟეტის კითხვა, არამედ სწრაფად გაგება, რა გთხოვს თამაში კონკრეტულ მომენტში და როგორ უნდა იმოქმედო შეცდომის შემდეგ. ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია დამწყები მოთამაშისთვის: პირველივე წარმატება უფრო დაკვირვებაზეა დამოკიდებული, ვიდრე უბრალოდ სწრაფ დაჭერაზე.

რას უნდა ელოდო პირველი გაშვებისას

თამაში SfantasticGames-ის შექმნილია და უფასოდ არის ხელმისაწვდომი. მისი ასაკობრივი შეფასება 7+ არის, ამიტომ იდეა უფრო კომიკურ და მსუბუქ დაძაბულობაზეა აგებული, ვიდრე მძიმე საშინელებაზე. მიუხედავად ამისა, მისტერ სტინკისგან თავის დაღწევის თემა შეიძლება პატარა ასაკის მოთამაშისთვის მაინც ინტენსიური აღმოჩნდეს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ვერ ხვდები, რატომ ვერ გამოგივიდა მოქმედება.

პირველივე წუთებში სასარგებლოა არ იჩქარო. მსგავსი გაქცევის თამაშებში დამწყები ხშირად ცდილობს ყველა ღილაკზე ზედიზედ დაჭერას, მაგრამ ეს მიდგომა დაბნეულობას აძლიერებს. უკეთესი შედეგი მივიღე მაშინ, როცა ჯერ ეკრანზე არსებულ სიტუაციას ვაკვირდებოდი, შემდეგ კი მხოლოდ იმ მოქმედებას ვირჩევდი, რომელიც მიზანთან ყველაზე ახლოს ჩანდა. ეს პატარა ჩვევა თამაშის ლოგიკის გაგებაში გეხმარება და შემთხვევით შეცდომებს ამცირებს.

თამაშის გვერდზე მოკლე აღწერა ძალიან მკაფიოდ აყალიბებს საფრთხეს, მაგრამ მოთამაშეს არ უხსნის მთელ გზას. სწორედ ამიტომ პირველი წარმატება შეიძლება სასიამოვნო აღმოჩნდეს: შენ თვითონ ამჩნევ კავშირს გარემოს, შეკითხვასა და გაქცევის შესაძლებლობას შორის. პირველი მიზანი სწრაფი დასრულება კი არა, თამაშის წესის ამოცნობაა.

ჩემი მოლოდინი ასეთ თამაშში თავიდანვე მოკრძალებული იქნებოდა: ეს არ არის ის ტიპის გასართობი, რომელსაც რთული ისტორიის ან დიდი სამყაროს გამო ირჩევ. მის მიმზიდველობას ქმნის ერთი მკაფიო საფრთხე და მისი თავიდან აცილების მცდელობა. ამიტომაც პირველი სესიის წარმატებას მხოლოდ გაქცევით არ გავზომავდი. თუ თამაშის მინიშნებებს უკეთ კითხულობ, нэгსა და იმავე შეცდომას აღარ იმეორებ და ბოლოს ხვდები, რა მოქმედება იყო საჭირო, უკვე გაქვს მიზეზი, კიდევ ერთხელ სცადო.

ტრივიის სახელწოდება შეიძლება მცდარ მოლოდინსაც ქმნიდეს. თუ ჩვეულებრივ ვიქტორინას ელოდები, სადაც კითხვას კითხულობ, პასუხს ირჩევ და ქულას იღებ, აქაური გაქცევის ჩარჩო თავიდან უცნაური მოგეჩვენება. მე ამ განსხვავებას მის უპირატესობადაც ვთვლი: თამაში ცოდნის გამოცდას მარტო არ ეყრდნობა და მოთამაშეს სიტუაციის გააზრებასაც სთხოვს. თუმცა ეს იმ ადამიანისთვის ნაკლი იქნება, ვისაც სწორედ მკაფიო კითხვა-პასუხის რიტმი მოსწონს.

წაიკითხეთ არჩევანის გაკეთებამდე

---

Flightradar24: როგორ აქცევს ფრენების ყურება ცნობისმოყვარეებს საზოგადოებად

როცა რიტმი წყდება, რამდენად საიმედოა Tiles Hop

Spotify მუსიკას არჩევს ჩვენთან ერთად და ჩვენს ნაცვლად

Xiaomi-ის ამინდის აპზე გადასვლა: როდის ღირს და რას დაკარგავთ

ფერების შევსების მშვიდი რიტუალი: რატომ გვიზიდავს Coloring Games

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

---

დაყენება და პირველი მომზადება

ჩემს შემთხვევაში, დაწყებამდე ყველაზე პრაქტიკული ნაბიჯი იყო იმის გათვალისწინება, რომ თამაში მუშაობს Android-ის იმ მოწყობილობებზე, რომლებიც მინიმუმ 5.1 ვერსიას იყენებენ. თუ ძველი ტელეფონი გაქვს, ეს დეტალი წინასწარ უნდა გაითვალისწინო, რათა ინსტალაციის დროს თავსებადობის პრობლემა არ გაგიკვირდეს. თანამედროვე მოწყობილობაზე კი პირველი გაშვების შემდეგ უმჯობესია რამდენიმე წამი მისცე ეკრანსა და მართვის ელემენტებს გასაცნობად.

ინსტალაციის შემდეგ არ არის საჭირო დაუყოვნებლივ რაიმეს ყიდვა. ძირითადი ჩამოტვირთვა უფასოა, ხოლო თამაშში არსებული შესყიდვები ცალკეულ ნივთებზე 6,00 ₾-დან 29,00 ₾-მდე მერყეობს. ჩემი რჩევაა, ჯერ უფასო გამოცდილება ბოლომდე გამოსცადო და მხოლოდ ამის შემდეგ გადაწყვიტო, გჭირდება თუ არა დამატებითი ნივთი. განსაკუთრებით ბავშვებისთვის სასურველია, შეძენამდე მშობელმა იცოდეს, რომ ასეთი ვარიანტები არსებობს.

პირველ გაშვებაზე კარგი პრაქტიკაა მოწყობილობის ეკრანის გაწმენდა და თამაშის ხელში ისე დაჭერა, რომ თითმა მოქმედების ადგილები არ დაფაროს. ეს უბრალო რჩევად ჟღერს, მაგრამ გაქცევის სცენარში ერთი შეხების სიზუსტე შეიძლება გადამწყვეტი იყოს. თუ ეკრანი პატარაა, ჰორიზონტალურ და ვერტიკალურ დაჭერებს შორის განსხვავება განსაკუთრებით ყურადღებით უნდა შეამოწმო.

ვერსია 1.1.1-ით დაწყებისას არ უნდა ელოდო რთულ საწყის მენიუს ან ხანგრძლივ მომზადებას. მთავარი ამოცანაა სწრაფად მიხვდე, რომელ მომენტში გთხოვს თამაში პასუხს, არჩევანს ან გარემოსთან ურთიერთობას. მანამდე კი არ ღირს ყველა შესაძლო მოქმედების გამოცდა ქაოსურად. პირველი ცდა უკეთესად მიდის, როცა მას პატარა დაკვირვების ვარჯიშად უყურებ.

დაწყებისას საკუთარ თავს მარტივი წესიც დავუწესე: ერთ ჯერზე მხოლოდ ერთი ახალი რამ შემემოწმებინა. თუ ერთდროულად სხვადასხვა არჩევანს ცვლი, შემდეგ ძნელია გაიგო, რამ იმუშავა და რამ არა. თუ კი კონკრეტულ მოქმედებას ცდი და შედეგს აკვირდები, შემდეგ სესიაზე უკვე გაქვს შედარების საფუძველი. ეს განსაკუთრებით გამოსადეგია მაშინ, როცა თამაში თავიდანვე ყველაფერს პირდაპირ არ გიხსნის.

კიდევ ერთი პრაქტიკული არჩევანია, პირველი ცდა მშვიდ გარემოში დაიწყო და არა მაშინ, როცა ყურადღება მუდმივად გეფანტება. თამაში შეიძლება მოკლე იყოს, მაგრამ მისგან შედეგის მიღება ყურადღებას მოითხოვს. თუ გზაში ხარ ან ვიღაცას ელაპარაკები, წარუმატებლობა შესაძლოა თამაშის სირთულეს მიაწერო, მაშინ როცა რეალურად ეკრანს სათანადოდ ვერ აკვირდებოდი. მოკლე, მაგრამ ყურადღებიანი მცდელობა უფრო სამართლიან წარმოდგენას შეგიქმნის.

როგორ მივიდე პირველ რეალურ წარმატებამდე

პირველი წარმატების მისაღწევად მე სამ ეტაპს გამოვყოფდი. თავდაპირველად დააკვირდი, რა არის ეკრანზე მნიშვნელოვანი და რა შეიძლება უბრალოდ დეკორაცია იყოს. შემდეგ დააკავშირე ეს ელემენტები იმ საფრთხესთან, რომელსაც თამაში გაჩვენებს. ბოლოს აირჩიე ერთი მოქმედება და დაელოდე შედეგს, ნაცვლად იმისა, რომ მაშინვე სხვა ვარიანტზე გადახვიდე.

ეს მიდგომა განსაკუთრებით გამოგადგება იმ შემთხვევაში, თუ ტრივიის თამაშებში მხოლოდ შეკითხვა-პასუხის ფორმატს ელოდები. აქ ცოდნა შეიძლება საკმარისი არ იყოს; ყურადღება, დროის შერჩევა და გარემოს წაკითხვა ისეთივე მნიშვნელოვანია. ამიტომ თამაში უკეთ მუშაობს მაშინ, როცა მოთამაშე პასუხს მხოლოდ ინტუიციით კი არ ირჩევს, არამედ წინა მცდელობიდანაც სწავლობს.

თუ პირველი მცდელობა წარუმატებლად დასრულდა, ეს ავტომატურად არ ნიშნავს, რომ ვერ ითამაშე. მე ასეთ დროს შეცდომის მიზეზს ვეძებდი: პრობლემა იყო არასწორი არჩევანი, აჩქარება თუ ეკრანზე საჭირო ელემენტის გამოტოვება? ამ კითხვაზე პასუხი შემდეგ ცდას უფრო მიზანმიმართულს ხდის. სწორედ აქ ჩნდება თამაშის მცირე, მაგრამ რეალური სასწავლო მარყუჟი.

ერთი სასარგებლო ხერხია, პირველი ცდა საერთოდ არ ჩათვალო საბოლოო მცდელობად. გამოიყენე ის გარემოს დასამახსოვრებლად, მოქმედებების თანმიმდევრობის შესამოწმებლად და იმ მომენტის დასადგენად, როცა მისტერ სტინკის საფრთხე ყველაზე მეტად გაწუხებს. მეორე ცდაზე უკვე ნაკლები დრო დაგეკარგება დაბნეულობაში და უფრო მკაფიოდ მიხვდები, რას ელოდება თამაში შენგან.

ყოველდღიურ სიტუაციაში ეს თამაში კარგად ჯდება მოკლე შესვენებაში. მაგალითად, ტრანსპორტის მოლოდინში ან ლანჩის დროს შეგიძლია ერთი მცდელობა ითამაშო, შემდეგ კი ტელეფონი გადადო. მისი აზრი სწორედ ასეთ მოკლე სესიებში ჩანს: არ გჭირდება დიდი დროის გამოყოფა, მაგრამ მაინც გაქვს კონკრეტული ამოცანა და შედეგის მიღების განცდა.

პირველი წარმატების მიღწევის შემდეგ სასარგებლოა არ გადახტე მაშინვე შემდეგ მცდელობაზე. გაიხსენე, რა დაგეხმარა: გარემოს რომელ დეტალს მიაქციე ყურადღება, როგორ შეარჩიე მოქმედება და რა შეცდომა აღარ გაიმეორე. ეს მოკლე შეჯამება უბრალო ჩვევად ჟღერს, მაგრამ მოთამაშეს შემთხვევით გამართლებასა და გაგებულ წესს შორის განსხვავებას აჩვენებს. თუ იგივე გადაწყვეტილებას შეგნებულად ვერ იმეორებ, შესაძლოა ჯერ კიდევ მეტი დაკვირვება გჭირდებოდეს.

თუ თამაშს მეგობარს აჩვენებ, კარგი იქნება, რომ პირველივე პასუხი შენ არ უკარნახო. სთხოვე, თავად აღწეროს, რას ხედავს და რატომ აირჩევდა კონკრეტულ მოქმედებას. ამ გზით საუბარი თამაშის ლოგიკაზე გადადის და არა მხოლოდ ეკრანზე სწრაფად დაჭერაზე. ეს პატარა სოციალური გამოყენება განსაკუთრებით უხდება უცნაურ სიტუაციას: ერთი ადამიანი შეიძლება მინიშნებას შეამჩნევს, მეორე კი შესაძლო შედეგს უკეთ წარმოიდგენს.

სად იბნევა დამწყები მოთამაშე

ყველაზე გავრცელებული დაბნეულობა, ჩემი აზრით, მოდის სახელწოდებიდან და ჟანრიდან. ვინც ტრივიის თამაშს მხოლოდ კითხვების სერიად ელოდება, შეიძლება ვერ მიხვდეს, რატომ არის გარემოს დაკვირვება მნიშვნელოვანი. აქ არ უნდა ეძებო მხოლოდ სწორი პასუხი; უნდა იფიქრო, რომელი მოქმედება დაგაახლოებს გაქცევასთან და რომელი შეიძლება საფრთხეს გაზრდიდეს.

მეორე სირთულე აჩქარებაა. მისტერ სტინკისგან გაქცევის იდეა მოთამაშეს ბუნებრივად უბიძგებს სწრაფი რეაგირებისკენ, მაგრამ ყველა სწრაფი დაჭერა სასარგებლო არ არის. თუ არჩევანს მხოლოდ პანიკის გამო აკეთებ, შეიძლება ვერ შეამჩნიო მინიშნება, რომელიც მშვიდად დაკვირვებისას აშკარა ხდება. ამიტომ პირველივე წარუმატებლობის შემდეგ ტემპის შენელება ხშირად უკეთესი სტრატეგიაა, ვიდრე უფრო სწრაფად თამაში.

მესამე საკითხია შიდა შესყიდვების მიმართ დამოკიდებულება. უფასოდ დაწყება საშუალებას გაძლევს, ჯერ გაიგო, რამდენად მოგწონს თამაშის რიტმი და გამოწვევა. თუ მოგვიანებით ნივთის შეძენას განიხილავ, წინასწარ განსაზღვრე, რეალურად აგვარებს თუ არა ის შენს პრობლემას, თუ უბრალოდ იმედგაცრუებული მცდელობის შემდეგ გიჩნდება მისი ყიდვის სურვილი. საუკეთესო გადაწყვეტილებაა შეძენა მხოლოდ მაშინ, როცა თამაშის ძირითადი მექანიკა უკვე გასაგებია.

რეიტინგიც გასათვალისწინებელია: თამაშს საშუალოდ 1,6 შეფასება აქვს და დაახლოებით 1,8 ათასი შეფასებაა დაგროვილი. ეს მაჩვენებელი მიანიშნებს, რომ ყველასთვის ერთნაირად სასიამოვნო გამოცდილება არ არის. მე ამას გაფრთხილებად მივიჩნევდი და არა ავტომატურ უარყოფად: თუ გიყვარს მოთმინებაზე დაფუძნებული გაქცევის ამოცანები, დაბალი რეიტინგის მიუხედავად შეიძლება საინტერესო აღმოჩნდეს, მაგრამ თუ გინდა გლუვი და მკაფიო ტუტორიალი, მოლოდინი ფრთხილად უნდა შეარჩიო.

ასევე უნდა იცოდე, რომ თამაშს აქვს მილიონზე მეტი ინსტალაცია, თუმცა პოპულარობა ხარისხის გარანტიას არ ნიშნავს. ეს მხოლოდ იმას გეუბნება, რომ ბევრმა ადამიანმა სცადა. საბოლოო გადაწყვეტილება უფრო შენს მოთმინებაზე, ასაკზე და იმაზეა დამოკიდებული, მოგწონს თუ არა უცნაური გაქცევის სცენარი, სადაც სწორი ნაბიჯის პოვნა ცდისა და დაკვირვების პროცესს მოითხოვს.

თუ მოქმედების შედეგი გაუგებარია, არ არის საჭირო მაშინვე დასკვნა გამოიტანო, რომ კონტროლი გაფუჭებულია ან თამაში შემთხვევით მუშაობს. ჯერ შეამოწმე, ხომ არ გადაფარე თითით ეკრანის ის ნაწილი, რომელსაც აკვირდებოდი, და ხომ არ დააჭირე რამდენიმე ადგილს ზედიზედ. შეხებისას მცირე სიზუსტის დაკარგვამ შეიძლება მცდარი წარმოდგენა შეგიქმნას, თითქოს არჩევანი არასწორი იყო. ერთჯერადი, გააზრებული მოქმედება პრობლემის მიზეზის გარჩევას ამარტივებს.

სხვა დაბნეულობა შეიძლება მაშინ გაჩნდეს, როცა მოთამაშე წარუმატებლობას მხოლოდ ცოდნის ნაკლებობას უკავშირებს. ტრივიის იარლიყი ასეთ მოლოდინს აჩენს, მაგრამ გაქცევის სიტუაციაში გარემოს დაკვირვებაც მნიშვნელოვანი ნაწილია. ამიტომ თუ პასუხის ცოდნა გგონია საკმარისი და მაინც ვერ აღწევ მიზანს, სცადე უფრო ფართოდ შეხედო მომენტს: როდის მოქმედებ, რა საფრთხე ჩანს და რა მინიშნება შეიძლება გამოგრჩა. ეს არ ნიშნავს, რომ ყოველი შეცდომა შენს ბრალია; უბრალოდ უფრო ზუსტ მიზეზს ეძებ.

დაბალი შეფასების გათვალისწინებაც სწორად უნდა გაიგო. ის გეუბნება, რომ ბევრი მოთამაშე გამოცდილებით კმაყოფილი არ დარჩა, მაგრამ ცალკე აღებული რიცხვი ვერ გეტყვის, კონკრეტულად შენ მოგეწონება თუ არა. ჩემი მიდგომაა, არ დავეყრდნო მხოლოდ ვარსკვლავებს: ჯერ შევადარებ საკუთარ მოლოდინს თამაშის აღწერილ იდეას, მერე კი მოკლე საცდელ სესიას მივცემ შანსს. თუ პირველივე ცდაზე მართვა ან გაურკვევლობა გაღიზიანებს, არ არის საჭირო თავი აიძულო, თითქოს ეს აუცილებლად უნდა მოგეწონოს.

ვისთვის მუშაობს და ვის შეიძლება გაუცრუოს იმედი

მე ამ თამაშს ვურჩევდი ადამიანს, რომელსაც მოსწონს მოკლე, უცნაური და ოდნავ ქაოსური გამოწვევები. ის განსაკუთრებით საინტერესოა მეგობართან ერთად განხილვისას: ერთი მოთამაშე შეიძლება გარემოს დეტალს ამჩნევდეს, მეორე კი მოქმედების სწორ თანმიმდევრობას ხვდებოდეს. ასეთ დროს თამაში მხოლოდ პირად მცდელობად აღარ რჩება და პატარა საუბრის თემადაც იქცევა.

ბავშვებისთვის ასაკობრივი შეფასება 7+ არის, მაგრამ მშობლის ყურადღება მაინც საჭიროა, თუ ბავშვს სწრაფად ეწყინება წარუმატებლობა ან გაურკვეველი დავალებები. სასარგებლო იქნება, თუ უფროსი პირველ მცდელობაზე გვერდით დაუჯდება და დაეხმარება არა პასუხის თქმაში, არამედ დაკვირვების სწავლაში. ასე თამაში უფრო მშვიდ, ერთობლივ გამოცდილებად გადაიქცევა.

ამავე დროს, ეს არ არის საუკეთესო არჩევანი მათთვის, ვისაც ტრივიისგან ფაქტების ფართო ბაზა, მკაფიო ქულები და სტაბილური შეკითხვა-პასუხის რაუნდები სურს. ასეთ შემთხვევაში ჩვეულებრივი ვიქტორინის აპი უკეთ დააკმაყოფილებს მოლოდინს. ასევე შეიძლება გაგიჭირდეს, თუ გჭირდება გრძელი სიუჟეტი, პერსონაჟების განვითარება ან პროგრესის დეტალური სისტემა; ამ თამაშის ხიბლი უფრო კონკრეტული გაქცევის ამოცანის დაძლევაშია.

ჩემი კიდევ ერთი პრაქტიკული დაკვირვებაა, რომ ეს თამაში უკეთესია მოკლე სესიებისთვის, ვიდრე ხანგრძლივი მარათონისთვის. როცა ზედიზედ ბევრ მცდელობას აკეთებ, შეცდომის მიზეზების ერთმანეთისგან გარჩევა რთულდება და გაღიზიანება იმატებს. რამდენიმე წუთით შეჩერება, შემდეგ დაბრუნება და წინა ნაბიჯების გახსენება უფრო ეფექტურია, ვიდრე ერთი და იმავე მოქმედების უსასრულოდ გამეორება.

ჩვეულებრივ ვიქტორინასთან შედარებისას მთავარი განსხვავება მიზანშია. ვიქტორინა პასუხის სისწორესა და ცოდნის შემოწმებაზეა ორიენტირებული, აქ კი კითხვა გაქცევის სიტუაციის ნაწილია. ამიტომ, თუ ուզում ես բառების, պատմების ან სხვადასხვა საგნის ცოდნով մրցել, უკეთ է սովորական վიქტორინა ընտրել։ Իսկ եթե გირჩევნია ამოცანა, სადაც უცნაური გარემო და გადაწყვეტილების შედეგი ერთად მუშაობს, ეს თამაში უფრო შესაფერისი ცდაა։

მნიშვნელოვანია ისიც, თუ ვისთან ერთად აპირებ თამაშს. მეგობრების ჯგუფში შეიძლება ერთმანეთს ხმამაღლა გაუზიაროთ ვარაუდები, მაგრამ თამაშის მართვა მაინც ერთ მოთამაშეს ეკუთვნის; ამიტომ ერთობლივი ყურება ავტომატურად არ ნიშნავს, რომ ყველას ერთნაირად ჩართავს. ბავშვსა და უფროსს შორის კი განსხვავებული სარგებელი აქვს: უფროსი შეიძლება დაეხმაროს დაკვირვების ჩვევის ჩამოყალიბებაში, თუმცა პასუხების კარნახი ამოცანის აღმოჩენის სიამოვნებას წაართმევს.

საღამოს სახლში, როცა რამდენიმე წუთით დასვენება გინდა, ერთი მოკლე სესია შეიძლება კარგი შესვენება იყოს სხვა საქმეებს შორის. მაგალითად, სადილის მომზადებისას ლოდინის დროს შეგიძლია სცადო ერთი მონაკვეთი, შემდეგ კი მოწყობილობა გადადო და მოგვიანებით დაბრუნდე. ასეთ გამოყენებაში თამაშის მოკლე ფორმა პლუსია: არ გიწევს გრძელი ისტორიის დამახსოვრება. მაგრამ თუ იმავე დროს ყურადღება სამზარეულოსა და ტელეფონს შორის იყოფა, გარემოს წაკითხვა რთულდება და შეიძლება თამაში იმაზე მეტად მოუხერხებელი მოგეჩვენოს, ვიდრე სინამდვილეშია.

სკოლის ასაკის երեխას տալուց өмнე արժե დაფიქრდე მის მოთმინებაზე და არა მხოლოდ ასაკობრივ შეფასებაზე. თუ ბავშვს უყვარს გამოცნობა და საკუთარი შეცდომის მიზეზის ძებნა, შეუძლია ეს თამაშში საინტერესო გამოწვევად აღიქვას. თუ კი სწრაფად ბრაზდება, როცა დავალება პირდაპირ არ აიხსნება, უმჯობესია გვერდით იყო და პირველივე წარუმატებლობა მშვიდად აუხსნა, როგორც დაკვირვების შესაძლებლობა. თამაში ყველასთვის ერთნაირად მარტივი არ არის და ეს ბუნებრივია.

შემდეგი ნაბიჯი: როგორ გადაწყვიტო გაგრძელება

პირველი წარმატების შემდეგ გირჩევ, საკუთარ თავს სამი კითხვა დაუსვა: მოგეწონა თუ არა თამაშის უცნაური ატმოსფერო, გაღიზიანებდა თუ არა ცდისა და შეცდომის ფორმა და გინდა თუ არა უფრო რთული მომენტების დამოუკიდებლად ამოხსნა? თუ სამივე პასუხი დადებითია, გაგრძელებას აზრი აქვს. ასეთ შემთხვევაში ყურადღება მიაქციე არა მხოლოდ გაქცევის დასრულებას, არამედ იმასაც, როგორ იცვლება შენი გადაწყვეტილებები პირველი ცდის შემდეგ.

თუ პირველი წარმატება შემთხვევით გამოგივიდა, ესეც სასარგებლო სიგნალია. შემდეგ ცდაზე შეეცადე იგივე შედეგი შეგნებულად გაიმეორო. სწორედ გამეორება აჩვენებს, გაიგე თუ არა თამაშის ლოგიკა, თუ უბრალოდ სწორ ღილაკს შემთხვევით დააჭირე. ეს პატარა თვითშემოწმება ბევრად უფრო სასარგებლოა, ვიდრე მხოლოდ დასრულების ეკრანის მიღება.

შედარებისთვის, ჩვეულებრივი ტრივიის თამაშები ხშირად გაძლევს ცოდნის შემოწმების მკაფიო გზას, ხოლო აქ მთავარი გამოცდილება გაქცევის სიტუაციაში გადაწყვეტილების მიღებაა. ამიტომ მე მას არ შევხედავდი როგორც კლასიკური ვიქტორინის შემცვლელს. უფრო სწორია, აღიქვა როგორც მოკლე, თემატური თამაში, რომელიც ტრივიის ელემენტებს დაძაბულ გაქცევის იდეასთან აერთიანებს.

გაგრძელების გადაწყვეტილების მიღებისას ყურადღება მიაქციე იმასაც, რა გინდა შემდეგი სესიიდან. თუ ისევ იმავე მოქმედების გამეორება გსიამოვნებს და გინდა ლოგიკის უკეთ გაგება, კიდევ ერთი მცდელობა ბუნებრივი არჩევანია. თუ კი თამაშს მხოლოდ იმიტომ უბრუნდები, რომ წინა შეცდომამ გაგაბრაზა, ჯერ შეისვენე. გაღიზიანებულ მდგომარეობაში არჩევანის შეფასება ძნელია და ხშირად ზედმეტ დაჭერამდე ან დაუგეგმავ ხარჯამდე მიდის.

შესყიდვებზე გადაწყვეტილებაც ამ ეტაპზე უფრო მარტივია: ჯერ განსაზღვრე, რას ელი ნივთისგან და ხომ არ შეგიძლია იგივე დაბრკოლების გადალახვა მეტი დაკვირვებით. თუ თამაშის საბაზისო რიტმი ჯერ არ მოგწონს, დამატებითი ნივთის შეძენა, სავარაუდოდ, ამ გრძნობას ვერ შეცვლის. უფასო დასაწყისი სწორედ იმისთვის გამოგადგება, რომ გაიგო՝ արդյոք თავად փորձն է քեզ գրավում։

Եթե խաղს պահում ես მოწყობილობაზე ბავშვისთვის, წინასწარ მოუყევი, რომ დამატებითი ნივთების შეძენის არჩევანი არსებობს და ასეთი გადაწყვეტილება უფროსთან შეთანხმებით უნდა მიიღოს. ეს საუბარი უფრო მარტივია მანამდე, სანამ ბავშვი წარუმატებელ მცდელობას განიცდის და ნივთის ყიდვას სწრაფ გამოსავლად წარმოიდგენს. ასე თამაში რჩება გასართობად და ხარჯვის საკითხი ცალკე, გააზრებულ გადაწყვეტილებად განიხილება.

ვერსია 1.1.1-ის მქონე ეს უფასო თამაში საინტერესო საცდელი არჩევანია მათთვის, ვისაც არ ეშინია არათანაბარი ტემპისა და მცირე გაურკვევლობის. თუმცა დაბალი საშუალო შეფასება ნიშნავს, რომ ყველასთვის კომფორტული არ არის. ჩემი საბოლოო რჩევაა: დააყენე, ჯერ არაფერში გადაიხადო, პირველი წარმატება დაკვირვებით სცადე და მხოლოდ ამის შემდეგ გადაწყვიტე, იმსახურებს თუ არა შენს დროსა და დამატებით ხარჯს Mr Obby's Detention.